Rozdział 5
„I widziałem w prawej dłoni tego, który siedział na tronie, księgę zapisaną wewnątrz i zewnątrz, zapieczętowaną siedmioma pieczęciami. (2) Widziałem też anioła potężnego, który wołał głosem donośnym: Któż jest godny otworzyć księgę i zerwać jej pieczęcie? (3) I nikt w niebie ani na ziemi, ani pod ziemią nie mógł otworzyć księgi ani do niej wejrzeć. (4) I płakałem bardzo, że nie znalazł się nikt godny otworzyć księgę ani do niej wejrzeć. (5) A jeden ze starców rzecze do mnie: Nie płacz! Zwyciężył lew z pokolenia Judy, korzeń Dawidowy i może otworzyć księgę, i zerwać siedem jej pieczęci. (6) I widziałem pośrodku między tronem a czterema postaciami i pośród starców stojącego Baranka jakby zabitego, który miał siedem rogów i siedmioro oczu; a to jest siedem duchów Bożych zesłanych na całą ziemię. (7) I przystąpił, i wziął księgę z prawej ręki tego, który siedział na tronie, (8) a gdy ją wziął, upadły przed Barankiem cztery postacie i dwudziestu czterech starców, a każdy z nich miał harfę i złotą czaszę pełną wonności; są to modlitwy świętych. (9) I zaśpiewali nową pieśń tej treści: Godzien jesteś wziąć księgę i zdjąć jej pieczęcie, ponieważ zostałeś zabity i odkupiłeś dla Boga krwią swoją ludzi z każdego plemienia i języka, i ludu, i narodu, (10) i uczyniłeś z nich dla Boga naszego ród królewski i kapłanów, i będą królować na ziemi. (11) A gdy spojrzałem, usłyszałem głos wielu aniołów wokoło tronu i postaci, i starców, a liczba ich wynosiła krocie tysięcy i tysiące tysięcy; (12) i mówili głosem donośnym: Godzien jest ten Baranek zabity wziąć moc i bogactwo, i mądrość, i siłę, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo. (13) I słyszałem, jak wszelkie stworzenie, które jest w niebie i na ziemi, i pod ziemią, i w morzu, i wszystko, co w nich jest, mówiło: Temu, który siedzi na tronie, i Barankowi, błogosławieństwo i cześć, i chwała, i moc na wieki wieków. (14) A cztery postacie mówiły: Amen. Starcy zaś upadli i oddali pokłon” (Objawienie 5:1-14).
Jan (w pierwszym rozdziale) usłyszał zapowiedź, że zobaczy to, co było, jest i co ma się dziać w przyszłości. I właśnie teraz Jan zauważa Baranka.
Wersety 5, 6 i 9 pozwalają bez jakichkolwiek wątpliwości odnieść omawianą wizję do czasu po wniebowstąpieniu Chrystusa, gdy na lud Boży został wylany duch Święty.
„Lew z pokolenia Judy” jest już zwycięzcą (nad grzechem, szatanem i śmiercią), ponadto jako Baranek ma „siedem rogów” – co oznacza pełnię władzy, jaką otrzymał:
„Dana mi jest wszelka władza na niebie i ziemi” (Mateusza 28:18), a „siedmioro oczu Baranka” to „siedem duchów Bożych zesłanych na całą ziemię” (co rozpoczęło się w Dniu Pięćdziesiątnicy), wszak o Synu Bożym czytamy: „ponieważ upodobał sobie Bóg, żeby w nim zamieszkała cała pełnia boskości” (Kolosa 1:19).
Triumf Chrystusa – Syna Bożego, Króla Królów i Kapłana według Porządku Melchisedeka! (Hebrajczyków 5:5-10, 6:19-20).
W momencie, gdy zwycięski Baranek przyjmuje z rąk Siedzącego Na Tronie zapieczętowaną księgę, wokół następuje ogromne poruszenie.
Dwudziestu czterech Starców i cztery Postacie, upadają przed Nim, składają Mu najwyższy hołd (werset 8) – w taki oto, symboliczny sposób ukazana została wyższość Kapłaństwa Melchisedekowego nad kapłaństwem Aaronowym oraz wielkość i godność Kapłana i Króla – Jehoszua Chrystusa!
Biorąc pod uwagę to, że omawiana w Objawieniu 5:5-10 scena odnosi się do przeniesienia kapłaństwa z Aaronowego na Melchisedekowe, „nową pieśnią” jest bez wątpienia Ewangelia o zbawieniu darmo z łaski Bożej przez wiarę i krew Jehoszua Chrystusa.
I gdy w Objawieniu 15:3 zbawieni śpiewają „pieśń Mojżesza, sługi Bożego, i pieśń baranka” to – ujmując te „pieśni” w kontekście usprawiedliwienia i oczyszczenia poprzez usługę kapłańską – „pieśń Mojżesza” odnosi się do usprawiedliwienia zastępczego w krwi ofiar zwierzęcych (symbolizujących przyszłą ofiarę), zaś „pieśń Baranka” opisuje zbawienie w krwi Chrystusa.
I taka jest właśnie treść „nowej pieśni”, proroczo zapowiadanej już przez Hioba:
„Gdy modli się do Boga, ten jest dla niego łaskawy, pozwala mu oglądać z radością swoje oblicze i tak przywraca człowiekowi jego sprawiedliwość. (27) Śpiewa przed ludźmi, mówiąc: Zgrzeszyłem i złamałem prawo, lecz mi za to nie odpłacono, (28) odkupił moją duszę od zejścia do grobu, a moje życie mogło oglądać światło” (Hioba 33:26-28).
Od Golgoty „pieśń Mojżesza” znalazła swoje wypełnienie w pieśni „Baranka”, bo zbawienie wcześniej ukryte w symbolu, teraz objawione zostało w swej rzeczywistej postaci.
„Godzien jesteś wziąć księgę i zdjąć jej pieczęcie, ponieważ zostałeś zabity i odkupiłeś dla Boga krwią swoją ludzi z każdego pokolenia i języka, i ludu i narodu” (werset 9).
Fakt, że „nową pieśń” śpiewali Starcy i Postacie, zwraca uwagę na jeszcze jedną ważną prawdę, a mianowicie, że Chrystus został przyjęty jako Zbawiciel w środowisku „resztki” Żydów.
Uproszczona, często wyrażana opinia, że wszyscy Żydzi odrzucili Chrystusa, jest i nieprawdziwa i bardzo myląca. Owszem, tak uczyniła większość, ale to z żydów Chrystus najpierw budował Swój Kościół (Ciało, Zbór). Tysiące rozpoznało w Nim Mesjasza. Był to przeważnie pospolity lud, lecz i kapłani (Dzieje 2:41-42,47, 4:4, 6:7, 21:20).
To żydzi najpierw zrozumieli, że Chrystus uczynił nas „rodem królewskim i kapłanami”.
„Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, bo zbawienie pochodzi od Żydów. (23) Lecz nadchodzi godzina i teraz jest, kiedy prawdziwi czciciele będą oddawali Ojcu cześć w duchu i w prawdzie; bo i Ojciec takich szuka, którzy by mu tak cześć oddawali” (Jana 4:22-23, pr. Objawienie 5:10 porównaj proszę z 1 Piotra 2:9 i Objawieniem 1:6).
Potem zrozumieliśmy to także my, nawróceni z pogan…
„Byliście w tym czasie bez Chrystusa, dalecy od społeczności izraelskiej i obcy przymierzom, zawierającym obietnicę, niemający nadziei i bez Boga na świecie. (13) Ale teraz wy, którzy niegdyś byliście dalecy, staliście się w Chrystusie Jezusie bliscy przez krew Chrystusową. (14) Albowiem On jest pokojem naszym, On sprawił, że z dwojga jedność powstała” (Efezjan 2:12-14).
Niebo także uczestniczy w życiu ludzi! Nasz Pan Jehoszua, powiedział, że kiedy człowiek szczerze nawraca się do Boga, to „całe niebo się raduje” i że z tego powodu „w niebie jest radość wśród aniołów Bożych” (Łukasza 15:7, 10).
Podobna radość zapanowała w niebie, po zwycięstwie Baranka:
„A gdy spojrzałem, usłyszałem głos wielu aniołów wokoło tronu i postaci, i starców, a liczba ich wynosiła krocie tysięcy i tysiące tysięcy. I mówili głosem donośnym: Godzien jest ten Baranek zabity wziąć moc i bogactwo, i mądrość, i siłę, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo” (5:11-12).
Paweł Krause