Nazywanie Chrystusa Bogiem – Jehoszua strona główna

Istnieje jedna podstawowa prawda, która dla każdego dziecka Bożego brzmi tak samo:

„Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy.” (1 Koryntian 8:6).

Nasz Pan także nazywa swojego i naszego Ojca Jedynym Prawdziwym Bogiem:
„A to jest żywot wieczny, aby poznali ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś.” (Jana 17:3).

Jeden istnieje Bóg, jest to nasz Bóg Ojciec, a także Bóg Ojciec naszego Pana – Jehoszua.
„Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa” (2 Koryntian 1:3).

Nie ma więcej Bogów.

Druga sprawa to kwestia nazewnictwa oraz tytułowania.

W Bibliach, które posiadamy oddawanie hebrajskich terminów określających władzę, potęgę, boskość (el, elohim, adon, Adonai, itd.) jest arbitralne. Tłumaczone zazwyczaj wyłącznie na „Bóg” i „Pan”.

Jeżeli chodzi o nazewnictwo, to słowo Bóg, w Biblii nie odnosi się wyłącznie do jednego prawdziwego Boga.
Nie jest ono imieniem własnym Boga.
Po tym słowie nie rozpoznajemy Boga prawdziwego od fałszywego.
Na przykład w księdze Mojżesza zastosowano je do pewnej liczby bożków (elohim):
„Tej nocy przejdę przez ziemię egipską i zabiję wszystko pierworodne w ziemi egipskiej, od człowieka do bydła, i dokonam sądów nad wszystkimi bogami Egiptu” (2 Mojżesza 12:12).

„Nie czyńcie sobie żadnych bogów obok mnie, ani bogów ze srebra, ani bogów ze złota nie czyńcie sobie.” (2 Mojżesza 20:23).

W innym fragmencie odnosi się do jednego fałszywego bożka:
„A gdy książęta filistyńscy zebrali się, aby złożyć swojemu bogu Daganowi wielką ofiarę całopalną z tej radosnej przyczyny, mówili: Wydał nasz bóg w nasze ręce Samsona, naszego wroga. (24) Lud, oglądając go, wielbił swego boga w słowach: Wydał nasz bóg w nasze ręce naszego wroga, Tego, który spustoszył naszą ziemię, I który wielu naszych ubił.” (Sędziów 16:23-24).

„Nie może Skrzynia Boga (elohim) izraelskiego pozostać u nas, gdyż zaciążyła jego ręka na nas i na Dagonie, naszym bogu (elohim)” (1 Samuela 5:7).

Podobnie, słowo (elohim) użyte jest do opisu boga Amorytów:
„Czy nie jest tak, że kogo Kamosz, twój bóg (elohim), wypędza, tego posiadłość ty zajmujesz?” (Sędziów 11:24).

Również baal jest nazwany elohim:
„Baalu, wysłuchaj nas. Lecz nie było żadnej odpowiedzi. Wykonywali przy tym taniec kultowy wokoło ołtarza, który wznieśli. (27) A gdy nastało południe, Eliasz zaczął drwić z nich, mówiąc: Wołajcie głośniej, wszak jest bogiem, ale może się zamyślił lub jest, czym innym zajęty, lub może udał się w drogę, albo może śpi? Niech się więc obudzi!” (1 Królewska 18:27).

O bożku (el) napisano:
„Gdyż nie będziesz się kłaniał innemu bogu (el). Albowiem Pan, którego imię jest \’Zazdrosny\’, jest Bogiem zazdrosnym.” (2 Mojżesza 34:14).

„Któż wytwarza bóstwo (el) i odlewa bałwana, który na nic się nie zda?” (Izajasza 44:10).

Sam Mesjasz również jest tytułowany „elohim” (Psalm 45:6-8, Hebrajczyków 1:8), a także słowem „el” (Izajasza 9:6).

Podobnie wygląda sprawa nazywania bogami w Nowym Testamencie.

Trzeba tu również zaznaczyć, że oddawanie słowa „Bóg” i „Pan” wielką literą w Nowym Testamencie jest arbitralnym wyborem tłumacza, gdyż najstarsze manuskrypty greckie są zapisane majuskułami, czyli samymi wielkimi literami, bez rozróżnienia małych i wielkich liter.

Na przykład Paweł pisał o szatanie:
„w których bóg (theos) świata tego zaślepił umysły niewierzących, aby im nie świeciło światło ewangelii o chwale Chrystusa, który jest obrazem Boga.” (2 Koryntian 4:4).

Następnie o fałszywych bogach:
„Bo chociaż nawet są tak zwani bogowie, czy to na niebie, czy na ziemi, i dlatego jest wielu bogów i wielu panów” (1 Koryntian 8:5).

O Herodzie napisano:
„lud zaś wołał: Boży to głos, a nie ludzki.” (Dzieje 12:22).

O Pawle napisano:
„A gdy ujrzał tłum, co Paweł uczynił, zaczął wołać, mówiąc po likaońsku: Bogowie w ludzkiej postaci zstąpili do nas.” (Dzieje 14:11).

Teraz, jeżeli chodzi o tytułowanie osób mianem Bóg.

Na przykład w poniższym Psalmie wyraźnie chodzi o Sędziów Izraela, bądź o aniołów:
„Psalm. Asafowy. Bóg (elohim) powstaje w zgromadzeniu bogów, pośrodku bogów (elohim jiszfot) sąd odbywa” (Psalm 82:1).

Słowo elohim w poniższym zdaniu przetłumaczono na „istoty niebieskie”:
„czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, i czym – syn człowieczy, że się nim zajmujesz? Uczyniłeś go niewiele mniejszym od istot niebieskich (elohim), chwałą i czcią go uwieńczyłeś.” (Psalm 8:5-6).

Bóg, nazywał Bogami (elohim) wiele osób, które działały z Jego upoważnienia – to znaczy nadał im taki tytuł, dla przykładu nazwano tak:
– Mojżesza (2 Mojżesza 4:14-16, 7:1-2),
– anioła (Sędziów 13:21-22),
– ludzi (Psalm 82:6).

Czy to oznacza, że jest 2, 3, 5, 10 bogów?
Czy nazwanie Jehoszua Bogiem, oznacza, że jest dwóch Bogów?

To samo właśnie tłumaczył Jehoszua żydom, kiedy się oburzyli, jak powiedział: „Ja i Ojciec jedno jesteśmy”.
Spójrzmy:
„Odpowiedzieli mu Żydzi, mówiąc: Nie kamienujemy cię za dobry uczynek, ale za bluźnierstwo i za to, że Ty, będąc człowiekiem, czynisz siebie Bogiem.”

Zapomnieli jednak, że chwile wcześniej powiedział do nich:
„dzieła, które Ja wykonuję w imieniu Ojca mojego, świadczą o mnie”.

Czyli podobnie jak wcześniej Mojżesz i inni – Chrystus działał z upoważnienia Boga Ojca, realizując Jego zamysł i wolę, z którą był całkowicie zgodny.
Dlatego w tym miejscu zaczyna im o tym przypominać:
„Odpowiedział im Jezus: Czyż w zakonie waszym nie jest napisane: Ja rzekłem: Bogami jesteście? (35) Jeśli nazwał bogami tych, których doszło słowo Boże (a Pismo nie może być naruszone), (36) do mnie, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, wy mówicie: Bluźnisz, dlatego, że powiedziałem: Jestem Synem Bożym?” (Jana 10:33-36).

Skoro wcześniej nazywano Bogami wspomniane osoby, to, dlaczego się oburzają na niego, skoro tłumaczy im tylko, że jest posłany przez Boga Ojca i zgodnie z Jego wolą realizuje Jego plan i polecenia?

Zaznaczył także przy tej okazji wyraźnie, za kogo sam siebie uważa: za SYNA BOŻEGO, , a nie za Boga Jedynego!

Żydzi niestety nadal tego nie rozumieli – po prostu nie wierzyli, dlatego nadal Go oskarżali:
„Dlatego też Żydzi tym usilniej starali się o to, aby go zabić, bo nie tylko łamał sabat, lecz także Boga nazywał własnym Ojcem, i siebie czynił równym Bogu.” (Jana 5:18).

Chrystus nie czynił się równym Bogu Ojcu, dlatego stanowczo zareagował mówiąc do nich:
„Tedy Jezus odezwał się i rzekł im: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, nie może Syn sam od siebie nic czynić, tylko to, co widzi, że Ojciec czyni; co bowiem On czyni, to samo i Syn czyni.” (Jana 5:19).

Innym razem również jasno mówił, że nie jest równy Bogu, pokornie przyznając „Ojciec większy jest niż Ja.” (Jana 14:28).

Wiemy, że tylko Bóg nie miał początku i tylko On jest Wszechmogący, tylko On zna „godzinę” (Marka 13:32-33), tylko Jego nikt nigdy nie widział, ani nie słyszał po za Jego Synem (Jana 5:37, 6:46, 1 Tym.6:16).

Wiemy, że w przeciwieństwie do wiecznego Boga, Jehoszua był zrodzony, czyli miał początek (Psalm 2:7; Micheasza 5:1), że był kuszony, czego Bóg nie doświadcza (Jakuba 1:13), że jak inni modlił się do Boga, a nie odwrotnie, że przyszedł pełnić wolę swego Ojca – Boga (Łukasza 22:42), że umarł, a Bóg jest nieśmiertelny i nie może umrzeć (1Tymoteusza 1:17, 6:16) i wreszcie, że Jehoszua zmartwychwstał, ale tylko dzięki wszechmocy Boga (Dzieje 2:24).

Biblia nie pozostawia, więc cienia wątpliwości, że Jehoszua jest Synem Bożym, zaś Bogiem, w absolutnym tego słowa znaczeniu, jest Wszechmocny Bóg.

Syn jest poddany Ojcu i wykonuje Jego wolę (Jana 5:19,26,30).

Z racji tego, że nie tylko jest Osobą realizującą plan Boga, ale na dodatek jest to sam Pierworodny Syn Boga Jedynego, dlatego, Jemu tym bardziej przysługuje tytuł BÓG i tak też jest w Piśmie tytułowany, na przykład:
– „Cudowny Doradca, Bóg Mocny” (Izajasza 9:5-6).
– „Bóg błogosławiony na wieki. Amen.” (Rzymian 9:5).
– „Lecz do Syna: Tron twój, o Boże, na wieki wieków” (Hebr. 1:8-9).
– „Bogiem było Słowo” (Jana 1:1).

Prorok Ozeasz wypowiedział słowa usłyszane od Boga Ojca, który mówił:
„wybawię ich przez Pana, ich Boga,” (Ozeasza 1:7).

Potwierdził już spełnione proroctwo, Tomasz, mówiąć:
„Pan mój i Bóg mój.” (Jana 20:28).

Tak, więc chociaż Jehoszua zajmuje wyjątkową pozycję po prawicy Boga, nie jest tym „Jedynym, który ma nieśmiertelność, który mieszka w światłości niedostępnej, którego nikt z ludzi nie widział i widzieć nie może” (1 Tymoteusza 6:16, por. 1:17).

Nie jest Bogiem Wszechmocnym (Izajasza 61:1), niezależnym od Ojca (Jana 5:19), lecz „Synem Najwyższego” (Łukasza 1:32).

Jego pozycję można zilustrować przykładem z życia Józefa na dworze faraona.

Jak Józef (protoplasta Jehoszua) zarządzał domem faraona (1 Mojżesza 41:40), tak Jehoszua zarządza domem Bożym (Hebrajczyków 3:1-6, Efezjan 2:19).

Jak wszyscy mieli stosować się do poleceń Józefa, tak wierzący mają respektować przykazania Jehoszua (Mateusza 17:5, Jana 12:26, 14:23).

Jak Józef był drugim po faraonie (1 Mojżesza 41:41), tak Jehoszua jest drugim po Bogu (1 Koryntian 11:3, 15:27-28).

Jak Józef został wywyższony i otrzymał zaszczytne imię (w.42-45), tak Bóg wywyższył Jehoszua „i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano (…) i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca” (Filipian 2:9-11).

Według Biblii, Jehoszua wszystko otrzymał od Boga Najwyższego, ale sam nigdy nie uważał siebie za Boga w absolutnym tego słowa znaczeniu, ponieważ tak jak „głową każdego męża jest Chrystus, a głową żony mąż”, tak jest „głową Chrystusa Bóg”. (1 Koryntian 11:3).

Dla mnie Jehoszua jest Synem Bożym, moim Panem i Królem, ustanowionym przez mojego Jedynego Boga Ojca.

Do mojego Pana nie zwracam się: \”Boże\”, lecz Panie, Królu, Zbawicielu, Synu Boga Jedynego, gdyż w naszym języku (polskim) określenie Bóg jednoznacznie kojarzy się z Jedynym Bogiem Wszechmogącym, dlatego żeby uniknąć nieporozumień określenie Bóg stosuję tylko do Ojca.

Jednakże mojego Pana Jehoszua, mógłbym i mogę nazywać Bogiem ze zrozumieniem, że jest to TYTUŁ, podobny, jak Pan, Król i Zbawiciel. Przecież Pismo mówi, że, „król, który jak Bóg występuje wśród swojego ludu.” (Przysłów 30:31), co doskonale rozumiał na przykład Tomasz mówiąc „Pan mój i Bóg mój.” (Jana 20:28), a Natanaela stwierdza „Mistrzu! Ty jesteś Synem Bożym, Ty jesteś królem Izraela” (Jana 1:49).

Jehoszua jest nazywany naszym Bogiem, z racji Jego pozycji, potęgi, zwierzchnictwa i władzy, którą posiada nad nami, nie tylko nad nami, ale nad absolutnie wszystkimi poza swoim Ojcem – naszym wspólnym Bogiem.

Chrystus stał się naszym Bogiem, nie znaczy więcej, niż byśmy powiedzieli, że stał się naszym Panem, naszym Sędzią i naszym Królem, skoro dane mu było od Ojca królestwo, wszelki sąd i wszelka moc.

Mogę nazywać mojego Pana Bogiem, przede wszystkim również, dlatego, że jest jedynym w swoim rodzaju Pierworodnym Synem Bożym, przez którego wszystko zaistniało, w którego ręce Bóg Ojciec przekazał wszystko, sprawiając, że „w nim zamieszkała cała pełnia boskości” (Kolosan 1:19).

Przy tym wszystkim rozumiem i pamiętam cały czas, podobnie, jak w liście do Efezjan podaje apostoł Paweł, że Bóg jest Jeden i jest on Ojcem moim i mojego Pana Jehoszua:
„Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich.” (Efezjan 4:6).

Bóg, jako Bóg – w sensie absolutnym jest JEDEN JEDYNY.
„Jezus odpowiedział: Pierwsze przykazanie jest to: Słuchaj, Izraelu! Pan, Bóg nasz, Pan jeden jest.” (Marka 12:29).

Dlatego wierzmy w Niego oraz w Jego Syna, naszego Pana:
„wierzcie w Boga i we mnie wierzcie!” (Jana 14:1).

Wówczas „społeczność nasza jest społecznością z Ojcem i z Synem jego, Jezusem Chrystusem” (1 Jana 1:3).

Paweł Krause