Gdy „nieomylny” papież ogłasza, że góra w centrum Półwyspu Synaj w Egipcie, jest górą Mojżesza – górą Synaj (Horeb), katolikom pozostaje – nic jak tylko ślepo zaakceptować i nie szukać gdzie indziej.
Podobnie ma się rzecz ze świadkami Jehowy i innymi ugrupowaniami…
Poza tym, ta góra przynosi ogromną fortunę, dzięki turystom, dlatego wielu zależy, aby tak pozostało i lokalizacja prawdziwej góry Synaj nigdy nie została ujawniona.
Dlatego nie dziwi też fakt, że od końca lat 80-tych prawdziwa góra i teren wokół niej są obszarem zastrzeżonym dla wojska.
Rząd Arabii Saudyjskiej z powodów religijnych i politycznych nie pozwala dziś zwiedzić tego miejsca turystom.
Nie godzi się nawet na zdjęcia lotnicze, a satelitarny obraz, który można obejrzeć na Google Maps, jest niezbyt dokładny.
Nie dziwi również fakt, że archeolodzy nie mogą znaleźć kompletnie żadnych dowodów na obecność Izraelitów pod fałszywą górą Synaj w Egipcie – szukają nie tam gdzie trzeba…
Wszystkie pustynie (Szur, Paran, Syn, Synaj) są całkowicie błędnie ulokowane na mapach w Bibliach.
Góra Synaj (Horeb) w Egipcie również.
Wszelkie inne publikacje, w tym ŚJ (czyżby światło znów za słabo świeciło?) zawierają rażące błędy, jakby ślepota ogarnęła ludzi i nie widzieli słów z listu do Galicjan:
„A to jest powiedziane obrazowo: oznaczają one dwa przymierza, jedno z góry Synaj, które rodzi w niewolę, a jest nim Hagar. (25) Hagar jest to góra Synaj w Arabii; odpowiada ona teraźniejszemu Jeruzalem” (Gal.4:24-25).
Apostoł Paweł pisząc pod natchnieniem, wyraźnie umiejscawia górę Synaj w ARABII, a nie w EGIPCIE!
Zauważmy również, że w 1 Mojżesza 25:18 jest powiedziane, że Ismael będzie żył na wschód od Egiptu, czyli w Arabii, a nie w Egipcie.
Potomkowie Ismaela to Ismaelici, nazywani również Midianitami:
„Ujrzeli karawanę Ismaelitów, przybywającą z Gileadu; (27) Chodźcie, sprzedajmy go Ismaelitom (28) Gdy więc przechodzili mężowie, kupcy midianiccy…(36) Midianici zaś sprzedali go w Egipcie putyfarowi” (zob. 1 Mojż.37:25-28, 36, 39:1, Sędziów 8:22-24).
Mojżesz, gdy przebywał w ziemi Midianitów, która znajduje się na Półwyspie Arabskim na wschód od zatoki Akaba, w czasie wypasu owiec swego teścia, dotarł do góry Horeb (Synaju):
„Gdy Mojżesz pasał trzodę teścia swego Jetry, kapłana Midianitów, pognał raz trzodę poza pustynię i przybył do góry Bożej, do Horebu” (2 Mojżesza 3:1).
Tak, więc wydarzenia te rozgrywały się w Arabii, a nie w Egipcie.
Kiedy Mojżesz właśnie tam przebywał, czyli poza granicami Egiptu, Bóg rzekł do niego:
„I rzekł Pan do Mojżesza w ziemi Midianitów: Idź, wróć do Egiptu, bo zmarli wszyscy mężowie, którzy czyhali na twoje życie. (20) Wziął tedy Mojżesz swoją żonę i swoich synów, wsadził ich na osła i wrócił do ziemi egipskiej” (2 Mojż.4:19-20).
Natomiast obszar półwyspu Synajskiego, zawsze obszarowo należał do Egiptu. Historycy nie przeczą, że znajdowały się tam kopalnie, które eksploatowali Egipcjanie.
Mojżesz natomiast wyprowadził Izraelitów z Egiptu przez Morze Czerwone:
„Słyszeliśmy bowiem, że Pan wysuszył przed wami wodę Morza Czerwonego, gdy wychodziliście z Egiptu” (Jozuego 2:10).
„Wtedy odezwał się Pan do Mojżesza i do Aarona i dał im rozkaz do synów izraelskich i do faraona, króla egipskiego, aby pozwolił wyjść synom izraelskim z ziemi egipskiej. (26) Wyprowadźcie synów izraelskich z ziemi egipskiej według zastępów ich” (2 Mojżesza 6:13, 26).
„Wrzucił faraona i wojsko jego w Morze Czerwone, Albowiem na wieki trwa łaska jego!” (Psalm136:15).
„Zgromił Morze Czerwone, tak że wyschło, I przeprowadził ich przez głębiny jak przez pustynię” (Psalm 106:9).
Pomimo jasności i czytelności powyższych wersetów, czyż nawet sama logika nie podpowiada, że Mojżesz ostatecznie nie wprowadził ich z Egiptu – znowu do Egiptu, lecz poza Egipt, czyli do Arabii?
Mimo to nakazuje się ludziom ślepo wierzyć w „tradycję kościelną” głoszącą, że góra Synaj, znajduje się na południu półwyspu Synaj w Egipcie.
Cała bajka z umiejscowieniem tej góry w Egipcie, rozpoczęła się już w 325 roku po Chrystusie, kiedy to takie orzeczenie wydała matka cesarza Konstantyna, po śnie, który rzekomo miała.
Co za paradoks – ludzie przez wieki są oszukiwani przez sen jakiejś kobiety…
W Egipcie nieopodal góry uważanej za Synaj wznosi się góra św. Katarzyny, na której stoi klasztor prawosławny. To właśnie tam rzekomo ma znajdować się góra Mojżesza.
Na tej górze postawiono klasztor św. Katarzyny, znajdujący się w wąskiej dolinie, w której nie mogłaby rozbić obozu i pomieścić się średniej wielkości armia, nie mówiąc o 600 000 mężczyzn, którzy byli z Mojżeszem, nie wspominając już o ich żonach i dzieciach, których łączna liczba musiała liczyć ponad trzy miliony osób!
Od fikcyjnej góry Synaj w Egipcie, zgodnie ze słowami apostoła Pawła, skierujmy teraz swój wzrok na Arabię, na pasmo górskie o nazwie Jabal al-Lawz (Góra Migdałowa), będące najwyższym pasmem w górskim w północno-zachodniej Arabii.
Najwyższy szczyt nosi taką samą nazwę jak pasmo, zaś tuż przy szczycie Jabal al-Lawz znajduje się nieco niższy szczyt górski o nazwie Jabal Maqla (Dżabal Makla)
Górę Jabal Maqla charakteryzują następujące elementy:
- Szczyt jest cały czarny, jako jeden jedyny, co jest swoistym ewenementem.
Czarny wierzchołek góry jest pokryty skałami metamorficznymi, które powstają wyłącznie na skutek działania wysokich ciśnień lub temperatur. Dlaczego jeszcze dziś możemy oglądać zwęglony szczyt góry? Czytajmy:
„A góra Synaj cała dymiła, gdyż Pan zstąpił na nią w ogniu. Jej dym unosił się jak dym z pieca, a cała góra trzęsła się bardzo” (2 Mojżesza 19:18).
„A chwała Pana wyglądała w oczach synów izraelskich jak ogień trawiący na szczycie góry” (2 Mojżesza 24:17).
„Odwróciłem się więc i zszedłem z góry, a góra ta płonęła ogniem” (5 Mojżesza 9:15).
- Górę otaczają umieszczone w regularnych odległościach kamienie – granica, którą Bóg kazał zakreślić Mojżeszowi.
„I zakreślisz ludowi granicę dokoła, mówiąc: Strzeżcie się wstępować na górę albo dotykać się jej podnóża. Każdy bowiem, kto się dotknie góry, zginie. (23) I rzekł Mojżesz do Pana: Lud nie może wyjść na górę Synaj, gdyż Ty przestrzegłeś nas, mówiąc: Zakreśl granicę dokoła góry i miej ją za świętą” (2 Mojżesza 19:12, 23).
- U podnóża góry jest ołtarz z nieociosanych kamieni. Struktura o regularnych kształtach wsparta na dwunastu kamiennych filarach (12 pomników dla plemion Izraela).
„Wtedy Mojżesz spisał wszystkie słowa Pana, a wstawszy wcześnie rano, zbudował ołtarz u stóp góry i postawił dwanaście pomników dla dwunastu plemion izraelskich” (2 Mojżesza 24:4).„A jeśli postawisz mi ołtarz kamienny, nie stawiaj go z kamieni ociosanych, bo gdy obrobisz je swoim dłutem, zbezcześcisz go” (2 Mojżesza 20:25).
- Naprzeciw góry jest inny ołtarz, na którym widnieją petroglify w stylu egipskim przedstawiające cielce i krowy (bałwochwalczy ołtarz, na którym Hebrajczycy złożyli ofiary cielcowi).
„Zobaczywszy to, zbudował Aaron ołtarz przed nim i kazał obwołać: Jutro będzie święto Pana. (8) …Rychło zeszli z drogi, jaką im nakazałem. Zrobili sobie cielca ulanego, oddali mu pokłon, złożyli mu ofiarę i mówili: To są bogowie twoi, Izraelu, którzy cię wyprowadzili z ziemi egipskiej” (2 Mojżesza 32:5-8).
- Na szczycie góry znajduje się jaskinia/pieczara, w której schronił się Eliasz, natomiast na fałszywej górze Synaj w Egipcie nie ma żadnej jaskini!
Jaskinia znajduje się na przedniej ścianie góry, powyżej miejsca identyfikowanego jako ołtarz Mojżesza i pozostałości 12 filarów.
„Wstał więc i posiliwszy się, szedł w mocy tego posiłku czterdzieści dni i czterdzieści nocy aż do góry Bożej Choreb. (9) I wszedł tam do pieczary, aby tam przenocować… (11) Rzekł więc do niego: Wyjdź i stań na górze przed Panem… (13) Gdy go Eliasz usłyszał, zakrył płaszczem swoją twarz, wyszedł i stanął u wejścia do pieczary, a wtedy doszedł go głos: Co tu robisz, Eliaszu?” (1 Królewska 19:8-13).
- W połowie drogi na szczyt znajduje się płaskowyż, na którym mogli się pomieścić Mojżesz, Aaron, Nadab i Abihu oraz 70 starszych Izraela.
„A do Mojżesza rzekł: Wstąp do Pana, ty i Aaron, Nadab i Abihu oraz siedemdziesięciu ze starszych Izraela i złóżcie pokłon z daleka (9) I wstąpił Mojżesz i Aaron, Nadab i Abihu oraz siedemdziesięciu ze starszych Izraela na górę” (2 Mojżesza 24:1, 9).
- W pobliżu góry jest idealne miejsce, aby zgromadzić 2-4 miliony obozujących ludzi, mogących oglądać szczyt góry z daleka.
„Trzeciego dnia, z nastaniem poranku, pojawiły się grzmoty i błyskawice, i gęsty obłok nad górą, i doniosły głos trąby, tak że zadrżał cały lud, który był w obozie. (17) Mojżesz wyprowadził z obozu lud naprzeciw Boga, a oni ustawili się u stóp góry” (2 Mojżesza 19:16-17).
- Tradycja lokalnych mieszkańców wskazuje, że w tym miejscu był Mojżesz. Lokalni Beduini mówią otwarcie i bez wahania: „Tutaj znajduje się góra Mojżesza”.
Góra jest położona w północno-zachodniej Arabii Saudyjskiej w prowincji Tabuk, na północny wschód od osady Al-Bad, blisko granicy z Jordanią.
Gdy ta góra zaczęła wzbudzać zainteresowanie, sprawę odkrył rząd arabski i nagle wokół całego rejonu góry wzniesiono ogrodzenie, zamykając Jabal Al-Lawz dla obcokrajowców.
Jednym z powodów był zapewne strach, przed kolejnym potwierdzeniem prawdziwości wydarzeń z natchnionej Księgi Biblii, a nie koranu…
W rzeczywistości Bóg powiedział nam o wiele więcej o dokładnej trasie exodusu, niż potrzebujemy, aby ją odkryć.
Przejście przez Morze Czerwone miało miejsce nad Zatoką Akaba (z całą pewnością nie nad zatoką Sueską), tuż przy popularnej miejscowości Skarm El Sheikh na pustynię Szur w pobliżu Al Bad w Arabii Saudyjskiej.
Niektórzy twierdzą, że przejście Izraelitów przez morze miało miejsce na plaży w miejscowości Nuweiba.
Nie pasuje to jednak do opisu Biblijnego.
Pierwszy przykład (miejsce przejścia przez morze):
„Potem odezwał się Pan do Mojżesza, mówiąc: (2) Powiedz synom Izraela, aby zawrócili rozłożyli się obozem pod Pi-Hachirot, między Migdolem a morzem, naprzeciw Baal-Safon. Będziecie obozować naprzeciw niego nad morzem. (3) Faraon zaś powie o synach izraelskich: Zabłądzili w kraju, zamknęła ich pustynia” (2 Mojżesza 14:1-3).
Z plaży w Nuweiba nie ma jak się wycofać i nadal być nad morzem.
Drugi przykład (rozłupana skała, z której popłynęła woda):
„I wyruszył cały zbór synów izraelskich na rozkaz Pana z pustyni Syn i szli od postoju do postoju. I rozłożyli się obozem w Refidim, gdzie lud nie miał wody do picia. (2) I spierał się lud z Mojżeszem, mówiąc: Dajcie nam wody do picia! Mojżesz im odpowiedział: Dlaczego spieracie się ze mną? Dlaczego kusicie Pana? (6) Oto Ja stanę przed tobą na skale, tam, na Horebie, a ty uderzysz w skałę i wytryśnie z niej woda, i lud będzie pił. Mojżesz uczynił tak na oczach starszych Izraela” (2 Mojżesza 17:1-3, 6).
Obóz Izraelitów znajdował się na wschodniej stronie góry, a popularna rozłupana na dwoje skała, którą przedstawia się w materiałach mówiących o Nuweiba – znajduje się po zachodniej stronie góry (aby im pasowało do drogi z plaży Nuweiba). To oznacza, że hebrajczycy musieliby nosić/ciągnąć wodę około 100 km dookoła góry lub ryzykować wspinanie się po zabronionych górach i zostać ukaranym przez Boga za złamanie zakazu. Skała, w którą Mojżesz uderzył laską zdecydowanie musiała się znajdować po wschodniej stronie góry Al-Lawz.
Poszukiwacze sensacji, z reguły albo nie analizują dość dokładnie tekstu Pisma, albo „sensacyjne”, pasujące do ich wyobrażeń odkrycie stawiają ponad przekazem Słowa Bożego.
Co do resztek kół z egipskich rydwanów pokazywanych we wspominanych materiałach, jeżeli rzeczywiście nimi są, to mogły być przeniesione ogromną siłą, którą są prądy/pływy morskie, a których w ogóle nie bierze się w tym przypadku pod uwagę.
Poniżej postaram się opisać prawdopodobną trasę hebrajczyków podczas ich wyjścia z Egiptu.
- Wyruszają z żyznego okręgu Egipskiego – Goszen, do ziemi Kananejczyków, okrężną drogą, kierując się na południe:
„A gdy faraon wypuścił lud, nie prowadził ich Bóg drogą do ziemi Filistynów, chociaż była bliższa, bo pomyślał Bóg, że lud, przewidując walki, mógłby żałować i mógłby zawrócić do Egiptu. (18) Prowadził więc Bóg lud drogą okrężną przez pustynię ku Morzu Czerwonemu. A synowie izraelscy wyszli z ziemi egipskiej uzbrojeni” (2 Mojżesza 13:17-18).
- Pierwszy przystanek to Sukkot, z którego wyruszają do punktu bez wyjścia – Etam:
„I wyruszyli z Sukkot, i rozłożyli się obozem w Etam, na skraju pustyni” (2 Mojżesza 13:20).
- Z punktu bez wyjścia zawracają i rozkładają się obozem w miejscu obecnie znanym pod nazwą Szarm el-Szejk:
„Potem odezwał się Pan do Mojżesza, mówiąc: (2) Powiedz synom Izraela, aby zawrócili rozłożyli się obozem pod Pi-Hachirot, między Migdolem a morzem (w Sharm el Sheikh), naprzeciw. Będziecie obozować naprzeciw niego nad morzem. (3) Faraon zaś powie o synach izraelskich: Zabłądzili w kraju, zamknęła ich pustynia” (2 Mojżesza 14:1-3).
- Obozowanie wraz z Egipcjanami naprzeciw cieśniny i wyspy Tirańskiej znajdujących się pomiędzy Egipskim Półwyspem, a Półwyspem Arabskim.
„Egipcjanie ścigali ich, wszystkie konie i wozy faraona, jego jeźdźcy i jego wojsko, i dogonili ich obozujących nad morzem, koło Pi-Hachirot naprzeciw Baal-Safon. (19) A anioł Boży, który kroczył przed obozem Izraela, przesunął się i szedł za nimi. I ruszył słup obłoku sprzed oblicza ich i stanął za nimi, tak iż (20) wsunął się między obóz Egipcjan i obóz Izraela. Z jednej strony obłok był ciemnością, z drugiej zaś strony rozświetlał noc. I nie zbliżyli się przez całą noc jedni do drugich” (2 Mojżesza 14:9, 19-20).
- Przejście przez morze:
„A Mojżesz wyciągnął rękę nad morze. Pan zaś sprowadził gwałtowny wiatr wschodni wiejący przez całą noc i cofnął morze, i zamienił w suchy ląd. Wody się rozstąpiły. (22) A synowie izraelscy szli środkiem morza po suchym gruncie, wody zaś były im jakby murem po ich prawej i lewej stronie” (2 Mojżesza 14:21-22). - Pustynia Szur: Mara i Elim.
„Potem powiódł Mojżesz Izraela od Morza Czerwonego i wyszli na pustynię Szur. Wędrowali trzy dni po pustyni, a nie znaleźli wody. (23) I przybyli do miejscowości Mara, i nie mogli tam pić wody, bo była gorzka; dlatego nazwano tę miejscowość Mara. (27) I przybyli do Elim, gdzie było dwanaście źródeł wody i siedemdziesiąt palm; i tam nad wodą rozłożyli się obozem” (2 Mojżesza 15:22-23, 27).
- Pustynia Syn.
„Potem wyruszyli z Elim i piętnastego dnia drugiego roku, po wyjściu ich z ziemi egipskiej, przybył cały zbór synów izraelskich na pustynię Sin (Syn), która leży między Elim a Synajem” (2 Mojżesza 16:1).
- „Potem wyruszyli z pustyni Syn i rozłożyli się obozem w Dofka” (4 Mojżesza 33:12).
- „Potem wyruszyli z Dofka i rozłożyli się obozem w Alusz” (4 Mojżesza 33:13).
- „Potem wyruszyli z Alusz i rozłożyli się obozem w Refidim; lecz lud nie miał tam wody do picia” (4 Mojżesza 33:14).
- „Potem wyruszyli z Refidim i rozłożyli się obozem na pustyni Synaj” (4 Mojżesza 33:15).
„Pierwszego dnia trzeciego miesiąca od wyjścia synów izraelskich z ziemi egipskiej, przybyli na pustynię Synaj. (2) Wyruszyli z Refidim, a przybywszy na pustynię Synaj, rozłożyli się obozem na pustyni. Tam obozował Izrael naprzeciw góry. (3) A Mojżesz wstąpił na górę do Boga” (2 Mojżesza 19:1-3).
„Pierwszego dnia trzeciego miesiąca od wyjścia synów izraelskich z ziemi egipskiej, przybyli na pustynię Synaj… (2) Tam obozował Izrael naprzeciw góry” (2 Mojżesza 19:1).
„Trzeciego dnia, z nastaniem poranku, pojawiły się grzmoty i błyskawice, i gęsty obłok nad górą, i doniosły głos trąby, tak że zadrżał cały lud, który był w obozie. Mojżesz wyprowadził z obozu lud naprzeciw Boga, a oni ustawili się u stóp góry” (2 Mojżesza 19:16- 17).
Kilka szczegółów, o których wspominałem, a które są obecne do dnia dzisiejszego w tamtej okolicy.
Szczyt góry.
„A góra Synaj cała dymiła, gdyż Pan zstąpił na nią w ogniu. Jej dym unosił się jak dym z pieca, a cała góra trzęsła się bardzo” (2 Mojżesza 19:19).
Jedyny zwęglony szczyt góry Jabal Maqla w pasmie Jabal al-Lawz, który nosi wyraźne ślady płomieni – skała jest czarna i ma strukturę skały kruszącej się, czyli będącej kiedyś pod wpływem olbrzymich temperatur (skała metamorficzna – powstała na skutek działania wysokich temperatur).
Granica wokół góry.
„I zakreślisz ludowi granicę dokoła, mówiąc: Strzeżcie się wstępować na górę albo dotykać się jej podnóża. Każdy bowiem, kto się dotknie góry, zginie. (23) I rzekł Mojżesz do Pana: Lud nie może wyjść na górę Synaj, gdyż Ty przestrzegłeś nas, mówiąc: Zakreśl granicę dokoła góry i miej ją za świętą” (2 Mojżesza 19:12, 23).
Ołtarz z cielcami.
„I przyjął je z ich rąk, i ulał z tego w formie z gliny posąg cielca. Wtedy oni rzekli: To są bogowie twoi, Izraelu, którzy cię wyprowadzili z ziemi egipskiej. (5) Zobaczywszy to, zbudował Aaron ołtarz przed nim i kazał obwołać: Jutro będzie święto Pana. (8) Rychło zeszli z drogi, jaką im nakazałem. Zrobili sobie cielca ulanego, oddali mu pokłon, złożyli mu ofiarę i mówili: To są bogowie twoi, Izraelu, którzy cię wyprowadzili z ziemi egipskiej” (2 Mojżesza 32:4, 5, 8, por. Nehemiasza 9:18).
Cielec w formie posągu stał na górze kamieni, które miały dookoła petroglify przedstawiające „bogów”.
Ogromny teren w pobliżu góry.
Poniżej widok terenu, na którym byli ustawieni Izraelici wokół cielca (widok z nad ołtarza).
Pieczara, jaskinia.
„Wstał więc i posiliwszy się, szedł w mocy tego posiłku czterdzieści dni i czterdzieści nocy aż do góry Bożej Choreb. (9) I wszedł tam do pieczary, aby tam przenocować” (1 Królewska 19:8-9).
Po spędzeniu 11 miesięcy i 5 dni pod górą Synaj, Izraelici wyruszyli w kierunku ziemi obiecanej (4 Mojżesza 10:11-12).
Cała trasa szczegółowo opisana została w 4 Mojżesza 33:5-49.
Paweł Krause